De echte ik

Ik ben ik.
niet gemakkelijker dan dat te beschrijven
soms irriteer ik me aan die ik..
ben ik weer iets kwijt: mijn pen, wat ik nou wou zeggen of een oude vriend..
verdwaalt in de chaos in mijn hoofd?
daar is het net zo'n rommel als in mijn kamer alles ligt daar meestal overhoop.
maar mijn punt werkt altijd uit
het komt vanzelf wel goed
laat het maar gebeuren en dan loop ik uit de hand
langs de armen buik en benen
probeer niet om te vallen struikelend over mijn eigen tenen en dan is het zo makkelijk over me heen te wandelen
strompel met een gebogen rug verder
haal mijn kostuum uit het stof verberg sommige delen van de echte ik tegen de meesten.. verzwegen
toch lijken mijn lippen elkaar nooit te ontmoeten vertel ik een verhaal snel vaak en iets te luid
want stil zijn en zitten is een studie waar ik al jaren voor studeer .. en slagen kan met de enige sleutel die ik nooit kwijt raken zal, de sleutel naar jou hart.
rustig van binnen en alles is vanzelf goed
niks is luid want de woorden nemen de ruimten zonder mijn drukte eromheen al in beslag.
ik fluister
ik hou van je,echt.