het standbeeld tegen de pijn

Mensen zien mij anders, ik ben de steuner,
ik ben de zekeren met de lach en de woorden tegen andermans verdriet.
Ik ben nog kwetsbaar maar ik ben al van steen in verbeelding.

Ben de kijker,
verborgen achter een masker van zilver en van goud.
Ik zie hoe je valt.
Mijn handen vangen gebroken zielen met hun wonden en de pijn.
Ik luister en ik huiver zal er altijd voor je zijn.
Ik kan niks anders dan mijn taak volbrengen,
horen hoe je wenst dat je anders was, wordt en bent.
Dromen, gevoelens en gedachten.
Soms val ik met je mee.
Stukjes brokkelen af maar niemand die het ziet.
Want ze zijn klein en aanstellen wil ik niet .

Ik was het even kwijt.
Rol weggegeven en masker afgedaan.
De scheuren zijn te groot geworden.
Ik viel daar in jou armen, traan rollend over mijn wangen.
'Het komt goed'
Was wat je zei en plotseling was het cement gedroogd.